Fotodagboek week 1

Elke dag schrijf ik hier mijn ervaringen met de daarbij horende foto’s.

Alles is ook gebundeld per week, zodat je gemakkelijk een dag kan uitpikken

die jou net iets meer interesseert of omdat je alles al gelezen hebt.

Wil mijn dagboek downloaden, kan dat hier : Dagboek Week 1

Zondag 7 januari 2007

Het afscheid nemen komt steeds dichterbij en het ‘douce France’ ligt op me te wachten. Dit weekend heb ik alles ingepakt, zodat ik vandaag nog enkele leuke activiteiten kon plannen. Zo hadden we een familiefeest, waarop onze aanwezigheid natuurlijk niet kon ontbreken. Waarna enkele uurtjes geslapen te hebben, was het tijd om de auto in te laden en te vertrekken richting Châteauroux. Mijn vriend Nico besloot te rijden. Gelukkig maar dat ze een grote auto hebben, want ik had natuurlijk weer veel te veel klaarstaan om mee te nemen. En daarenboven wilden mijn mama en Nico zijn ouders ook mee. Maar we waren er allemaal klaar voor!

Châteauroux, here we come!

Maandag 8 januari 2007

We deden er 6 uur en half over om van thuis tot Châteauroux te rijden en we zijn zelf nog 3 keer gestopt onderweg om onze benen te strekken. Dat is het voordeel als je ’s nachts kan rijden, dan is het veel rustiger en kan je vlot door Parijs rijden.
Om 9 uur kwamen we aan in Châteauroux en even later kwam de coördinator Philippe Pascaud ons verwelkomen. We kregen de sleutel van de kamer en gingen een kijkje nemen. Wat waren we nieuwsgierig!

‘Des chambres hôtes ’   lagen op het eerste verdiep en het gebouw gaf ons een heel goede eerste indruk. Ik voelde me dadelijk thuis. Er was een gang, met aan elke kant een kamer en aan het begin van de gang was er de gemeenschappelijke keuken. Het was er klein, maar heel gezellig.
Ik voelde me helemaal klaar om erin 3 maanden in te vliegen.

Mijn mama, mijn vriend en de ouders van mijn vriend blijven tot morgen, dus moesten we voormiddag ook nog een hotel zoeken. We bezochten de stad en vonden het informatiekantoor. Er werkte een jongeman en gaf ons alle boekjes mee over Châteauroux. Toen mijn oog op het rekje met postkaarten viel, heb ik er de mooiste uitgekozen. Dan gingen we op zoek naar een plekje om te overnachten voor mijn mama, vriend en zijn ouders. Het werd ‘hotel de la Gare’, op aanraden van de ouders van Sofie, die er de vorige nacht verbleven.  

Om 14 u hadden we een afspraak met meneer Pascaud. Dit begon heel goed want we kregen dadelijk iets om te drinken en lekkere koekjes. Jaja, dat moet wel een sympathieke man zijn. Je zag dadelijk dat hij heel gedreven was in zijn job en hij stelde me dadelijk gerust. Hij sprak langzaam zodat ik hem heel goed kon verstaan en hij stimuleerde ons echt wel om zo veel mogelijk te praten. Het wordt hier met de dag beter en beter.

We kregen een rondleiding doorheen het hele gebouw en we maakten kennis met het Spaanse meisje ‘ Chonchi’ en de Engelse meiden.   Hun verblijf was immens in vergelijking met dat van ons.   Ze hadden elk een grote kamer met soms wel 2 bedden en een dressing.

De woonkamer leek meer op een danszaal en de keuken was even groot als mijn woonkamer thuis. Het was echt de moeite. Maar toen ik erna mijn eigen kamertje opkwam, was ik echt gelukkig. Klein maar fijn!   Ik heb er dan ook echt mijn plekje van gemaakt.

Conchi

Ellen, Jehaan en ik

  Denise,   Jehaan, Symone en Ellen.

Symone

Marie

Denise


Dinsdag 9 januari 2007

Vanmorgen ben ik vroeg opgestaan om een lekkere douche te nemen. Ik voel me duidelijk al helemaal thuis. De Spanjaarden waren ook al wakker en we hebben samen ontbeten. Daarna zijn we vertrokken naar het kantoor van Philippe. Hij nam ons mee naar de aula, ‘het amphithéatre’, voor een voorsteling van het schoolsysteem in Frankrijk (dat enorm afwijkt van ons systeem in België). Het was heel interessant om alles eens uit een ander oogpunt te bekijken. Om 13u begon de les wetenschappen, die heel rumoerig verliep. We verstonden niet veel van wat de leerkracht probeerde te vertellen. Ik kan toch nog een beetje volgen en de les ging over het heelal en het melkwegstelsel. Mij leek het toch best interessant, maar ik was blijkbaar vrijwel de enige. Dadelijk erna hadden we de les geschiedenis op het programma staan. Wat waren we blij toen die achter de rug was.
Niet omdat het saai was, maar omdat we toch precies nog even moesten wennen aan al dat Frans. We zijn ter ontspanning dan maar het centrum ingetrokken, waarna we ook nog even de Carrefour binnensprongen voor elke boodschappen. Deze avond zijn we naar de Engelsen geweest en het werd heel gezellig. Ze hadden een heleboel koekjes en drankjes klaarstaan. Gewoon de max! Nu kruip ik uitgeput maar zeer voldaan mijn bedje in. Tot morgen!

Woensdag 10 januari 2007

Mijn dag begon met de les psychologie. Het viel me dadelijk op dat de studenten hier tijdens de lessen veel luidruchtiger zijn dan in België en in elke les passeert er wel een aanwezigheidslijst. De leerkracht sprak duidelijk en stelde haar zelfs even voor aan ons. Het werd heel interessant en er was een gemoedelijke sfeer. De studenten hebben hier wel telkens lessen van minstens 2 uur, zonder enige pauze. Dat zou in Diest niet waar zijn.
We zouden wel vragen of ‘zagen’ achter een kleine pauze op tijd en stond.

Om 12 u eindigde deze les normaal gezien, maar de leerkrachten hier slagen erin om de lessen nog even te rekken. Ze was zo gedreven dat het half 1 werd toen we de boeken dichtsloegen. Rond 13 u   heb ik nog eventjes naar het thuisfront getelefoneerd en om 14u stond onze volgende afspraak met Philippe op het programma. We hadden een gesprek in groep (met de Spanjaarden en de Engelsen) over hoe alles tot nu toe verliep.
We hebben eventjes erna ook onze persoonlijke codes gekregen om op het internet te kunnen. Ik was in de zevende hemel, vooral omdat Leentje me vertelde dat er geen internet op de kamer was. ’s Avonds hebben Sofie en ik gezond gekookt, wat een van onze goede voornemens is voor ons verblijf hier in Châteauroux. Ik heb aardappels gekookt, salade en paprika gewassen en we hebben dit samen met wokgroentjes en biefstuk lekker naar binnen gemoefeld. We komen hier zeker niets te kort en het is best wel leuk om zelf te koken. Nu ga ik nog pudding maken voor de andere meisjes en dan ga ik mijn dagboek op internet proberen te zetten. Dat is mij nog niet gelukt, wat mij al vele momenten van ergernis en frustratie heeft gekost. Tot morgen!

Donderdag 11 januari 2007

Vandaag kon ik eventjes uitslapen. Dat had ik wel verdiend, want heb gisteren nog laat gewerkt. Vrouwen en technologie zeggen ze wel eens. Wel, het blijkt nog waar te zijn! Of ligt het gewoon aan mij? Dat kan ook. Na een frisse douche begon ik aan mijn dag.

Om 10u werden we verwacht voor de les muziek. Ik heb uitgekeken naar deze les en stond dus ook wat te vroeg aan het lokaal. Even later kwamen de andere studenten en de leerkracht eraan, dus konden we beginnen. Ik was heel benieuwd! De leerkracht vertelde me al snel dat we deze les niet mochten vergelijken met een doorsnee les muzikale opvoeding, omdat de studenten een taak opgelegd hadden gekregen die ze nu moesten uitvoeren. Toch merkte ik dadelijk op dat er hier veel meer van de studenten werd verwachten dan in Diest tijdens de les muziek. De goede houding tijdens het zingen en toonvastheid vielen mij dadelijk op. Ik had meegewerkt aan de opdracht van een groepje studenten, nadat ik mij in het groepje had ingewerkt. Mijn groepje had de opdracht om een bekend liedje te herschrijven en hier iets grappigs mee te doen. Ze kozen het liedje ‘Une souris verte’ omdat Sofie en ik dit ook kende. Het werd een hele grappige en boeiende les die eindigde omstreeks 12u. Toen kregen we honger, zoals Sofie en ik wel vaker hebben. We hebben dan maar op ons appartement een boterham gegeten. Toen kwam het Turks meisje opeens de kamer binnen. Ze was juist aangekomen en eindelijk hadden we het mysterie van het kamertje dat open was en vol persoonlijke spullen lag ontrafeld. Om 13.30u begon de les didactiek, die hier ‘Formation générale’ noemt. Philippe kwam eventjes mee om ons voor te stellen aan de lector Veronique Francis. Ze was heel aangenaam en sprak langzaam, zodat we haar goed konden verstaan. Deze les ging over de verschillende evaluatievormen in de lagere school. Het was een interactieve les zodat de studenten hun eigen (stage-)ervaringen mochten vertellen. Ze vroeg ons ook hoe het zat in België in verband met de verschillende vormen en de frequentie van het evalueren. Het is best wel grappig hoe we ons soms uit de slag moeten trekken. Soms zie je enkele gezichten vertrekken of beginnen sommige studenten stiekem te lachen. Maar ach, we hebben nog bijna 3 maanden om te oefenen. Oefening baart kunst! Deze les eindigde om 15.30u, waarna we terug naar ons appartement keerde om onze boeken weg te bergen en om ons geld boven te halen want we besloten nog een keer het centrum in te trekken. We hebben de bus genomen richting ‘Place Voltaire’ om van daaruit naar de Carrefour te wandelen. Dat is nog een goed voornemen dat we hier gemaakt hebben. Ofwel gaan we met de bus naar het centrum en wandelen we terug naar de IUFM ofwel omgekeerd. In de Carrefour hebben we wat vlees gekocht, een webcam voor mij en een stijftang voor Sofie. Na het shoppen zijn we langzaam terug gewandeld naar de IUFM. Maar natuurlijk zijn we enkele keren gestopt langs de vele winkeltjes en zijn we iets gaan drinken in een gezellige brasserie. Sofie heeft ook de Chichichaud een keer geprobeerd. Dat zijn Spaanse frietjes, het zijn lange sprieten deeg met suiker en het smaakt zoals smoutebollen. Ik vond het best wel lekker, maar niet echt wow en Sofie vond het maar niets. Nu ga ik mijn bedje in, want ben best wel moe. Tot morgen!

.

 

 

 

Vrijdag 12 januari 2007

Vandaag was het vroeg dag, want om 8u begon de eerste les ‘ formation générale’. Het was een vervolg op de les van gisteren over de evaluatie in de klas en de nationale protocols. Het verschil in evaluatie is dat er in Frankrijk niet geëvalueerd wordt op het gedrag van het kind maar enkel op de kennis van de lesinhouden. C’est dommage!
De studenten kregen een opdracht. Ze moesten een tekst van Philippe Joutard analyseren.   “Hoe kunnen we het evaluatiesysteem verbeteren?” Deze tekst diende om de studenten er bewust van te maken dat de nadruk de dag van vandaag nog steeds ligt op de selectie en niet op het stimuleren van het zelfvertrouwen van het kind. Dat laatste is namelijk het belangrijkste, daarom is het nodig dat een leerkracht zich daaromtrent even bezint.
Wat mij opvalt in de lessen is het feit dat de studenten van geen enkel vak een cursus hebben, ze moeten alles zelf noteren. Aanwezig zijn en opletten is dus de boodschap! Op het einde van elke les ‘ formation générale’ moet er een groepje zijn werkstuk voor het Concours voorstellen. (Ze moeten een werkstuk maken voor elk vak.)
Om 10 u begon de les ‘ Français’. De studenten kwamen het lokaal binnen met een tas koffie. Die automaat moeten we dus nog zeker zien te vinden!   Deze les ging over het taalsysteem, de letters en de klanken. We konden de les heel goed volgen omdat het heel nauw aansloot met wat wij geleerd hebben bij didactiek en Nederlands.
Tussen de middagpauze maakten we toast champignon, om zo voldoende gesterkt aan de les ‘Arts visuels’ te kunnen beginnen. Deze duurt 4u, wat wij in Diest niet gewoon zijn. Maar eigenlijk keek ik er wel naar uit, want Leentje vertelde me dat het een heel boeiend en leuk vak was. Tot onze verbazing wist de lector niet dat we kwamen en had zij dus ook niets voorzien voor ons. Deze les stond in het teken van de voorbereiding op het concours en moest zij dus geconcentreerd met de andere studenten werken. Ze stelde ons voor om in de volgende les iets leuks te doen en ons nu gewoon even het stad laten in te gaan. Maar ik had andere plannen. We keerden terug naar het appartement en ik sprong weer achter mijn computer, want ik wou kost wat kost mijn foto’s online krijgen. Ik heb er 4 uur lang aan gewerkt, maar zonder resultaat. Sofie was langs mij in slaap gevallen, je moet niet vragen hoe saai ik kan zijn!
Deze avond hebben we het heel rustig gehouden. We hebben wat spaghetti gemaakt en nog even nagekibbeld over deze dag en over de voorbije week. Er is al bijna een week gepasseerd, de tijd vliegt hier zo voorbij! Ik verwacht nog heel veel van de komende weken en laat alles lekker op me afkomen. Nu kruip ik een beetje teleurgesteld onder de wol, want heb een beetje ruzie met mijn computer gekregen. Tot morgen!

zaterdag 13 januari 2007

Ik was als eerste wakker en heb even getelefoneerd met het thuisfront. We telefoneren via Skype op het internet, dat gratis is maar van hele goede kwaliteit. Om 11u werd Sofie wakker en hebben we lekker ontbeten. Ik keek echt uit naar deze dag, want we hadden afgesproken met de Engelse meiden. We gingen naar de stad en hebben een hele leuke namiddag beleefd. We hebben heel veel foto’s getrokken en enkele pittoreske plaatjes bezocht. De monumenten en de gebouwen trokken dadelijk mijn aandacht, omdat ik in een ver verleden nog kunstgeschiedenis gevolgd heb. Ik heb hiervan dan ook lekker veel foto’s genomen.

  Sofie en ik voor Château Raoul.

De Engelse meiden voor Château Raoul.

De kerk St-Christophe  

Onze ballerina Marie

 Een foto voor de Equinoxe.

 IUT (universiteit voor techn.)

 

L’Eglise St-André

De kerk op de ‘Place Voltaire’.

  Zot zijn doet geen pijn!

 Sfeerfoto

We toonden ze de Carrefour.

Een stapel gouden boeken in de Equinoxe.  

Sofie kocht terug een matje.
Even uitproberen …  

De bekende Chichichaud .

We zijn ook onze tickets gaan kopen voor de balletvoorstelling van deze avond. Hier keek ik enorm naar uit en vond het dan ook geen probleem om er 23 euro voor neer te leggen. In de periode dat ik hier in Châteauroux ben, wil ik alles ontdekken en mij voor alles openstellen.

De Engelsen zijn verzot op Mc Donalds, dus we zijn er een menu gaan eten. Hoewel dit de derde keer in mijn leven was dat ik hier binnenging en ik absoluut niet te vinden ben voor fastfood, vond ik het wel meevallen. De sfeer maakte alles goed en we hebben gebabbeld over onze vriendjes die we hadden achtergelaten. We hebben elkaar wat foto’s laten zien. Ik voelde me net een puber, maar het was echt leuk.

We hebben nog wat in de stad rondgelopen en ik heb de bushalte getoond waar onze bus stopt van de IUFM. We zijn dan maar terug gewandeld naar het appartement om ons klaar te maken voor ons uitje en om nog even iets klein te eten. Om kwart voor 8 zijn we dan, helemaal opgetut, vertrokken richting Equinoxe. De voorstelling was echt prachtig en het verhaal werd zeer duidelijk weergegeven. Soms twijfelde we een beetje over de scène die niet overeenkwam met de film, maar al snel pikte we de draad terug op. Het was een prachtige ervaring. We zaten wel op het bovenste balkon en de zaal was immens groot. Iemand met hoogtevrees zou dit niet aangedurfd hebben, maar wij zijn stoere meiden.
Het ballet was niet zoals ik gedacht had en ooit gedanst had in een heel ver verleden, maar het was heel modern en kwam eigenlijk een beetje overeen met een musical, maar dan zonder de zang.

Ik heb nog snel even gevraagd achter de foto’s en de affiche en heb deze dan ook meegekregen. Ik vond het een leuk aandenken voor later en ondertussen heb ik een toffe poster om mijn kamer wat kleur te geven. We keerden rond 12 uur terug naar ons appartement. Ik heb nog even gebeld met Nico en dan ben ik snel onder de wol gekropen. Ik heb ook nog een verrassing, mijn foto’s staan eindelijk online! Het is ons gelukt. Eigenlijk heb ik de hulp moeten inroepen van een vriendin die er veel meer van kent. Ik ben haar dan ook enorm dankbaar en ga haar zeker in de watten leggen als ik terug thuiskom. Jaja, Ellen, als je dit leest, mag je je verwachten aan iets heel leuk.   Slaapwel iedereen!

zondag 14 januari 2007

Ik ben gisteren nog veel te laat bezig geweest, want heb mij vanmorgen overslapen. Mijn gsm lag langs mijn hoofd en mijn wekker ging af. Je kent dat wel, zo een enorm irriterend geluid dat een minuut lang afloopt. Sofie heeft mijn wekker horen aflopen, maar ik heb niets gehoord. Ik sliep dus duidelijk heel vast. Rond 11 u ben ik dan wakker geschoten, want thuis slaap ik nooit zo lang. We zijn dan snel naar de bakker gegaan op de hoek, want de winkels sluiten hier elke dag van 12u tot 14u. En we hebben enkele koffiekoeken meegebracht, ’s zondags mogen we eens zondigen.